De schaapsherder


Je ziet hier een herder in Zuidveld
Die dieren echt boven zichzelf stelt
Zo saam met zijn hond
Zwerft hij in het rond
Geen enkele zorg die zijn hart kwelt

Zwijmelen op zaterdag 265

Op de trouwdag van mijn ouders (9 december 1953) plaats ik graag een nummer waarvan ik zeker weet dat mijn moeder helemaal uit haar dak zou gaan:



Terwijl de winterschilder hier in huis driftig bezig is onze slechte gewoontes uit het verleden weg te poetsen, proberen wij het “gewone” leven weer op te pakken. En dat valt niet altijd mee.
Soms één stap vooruit en twee stappen terug. Maar we zijn volhouders.

Dit is de swingende keuze van mijn allerliefste gastblogger:



Geniet van het weekend lieve blogmaatjes.


Voor alle kaarten die maar blijven komen.

We houden het gezellig

Ik heb zat te melden maar erg weinig leuks.
Voorlopig beperk ik me dus tot muziek op zaterdag en limericks op zondag.
Ziekenhuizen, artsen, kwalen en tranen komen me mijn neus uit.
Doe met me mee en houd het ook gezellig.


Maak je klaar voor een positief jaar!

Ik ben er weer

Het zal even duren voordat mijn bovenkamer alles een plaatsje heeft gegeven. Maar gezien jullie aandacht, liefde en toewijding komt dat allemaal dik in orde.

Bergen dankbaarheid gaan naar mijn dierbare gastblogger die ons van de broodnodige informatie voorzag. Stapels verbijstering en verlegenheid dankzij al jullie reacties.
Het zal ook wel even duren voordat ik alle berichtjes van jullie heb kunnen lezen. Misschien gaat dat niet eens helemaal lukken. Alvast een dikke knuffel.

De klokkenmaker


Een man die de tijd kan bewaken
Ons iedere dag doet ontwaken
Hij houdt ons in lijn
Waar zouden we zijn
Als hij toch geen klokken kon maken

(uitgestelde limerick van 26 november)

Bijpraten

Zoals ik jullie beloofd had volgt hier een follow-up van mijn laatste bericht.

De antibiotica die werden toegediend hadden volgens de artsen niet het gewenste resultaat.
Op mijn aandringen werd er dan toch besloten om contact te leggen met de chirurg die de stoma had aangelegd, de cardioloog die de zware bloedverdunners had voorgeschreven en de uroloog waar Mar van het begin af aan onder behandeling was.

Nou, gisterenmorgen was het zover! Vier specialisten die de koppen bij elkaar staken omdat ze ook wel inzagen dat ze op een heilloze weg bezig waren.
Mijn meisje wist niet wat haar overkwam! De bloedverdunners werden afgeschaft, een bloedtransfusie toegediend en medicatie om het bloed te verdikken.

En toen kwam de aap uit de mouw! De arts kwam na dat beraad naar haar toe met de mededeling: "  Morgen (donderdag) gaan we 2 bypasses bij de nieren aanleggen naar de stoma om de afvoer van vocht te verbeteren" Dus.... wéér een operatie.

Vanmorgen, na nog een transfusie, om 12 uur naar de OK. Om een uur of 3 ben ik naar het ziekenhuis gegaan en hoorde dat ze van de OK af was en binnen 45 minuten naar haar nieuwe kamer (305) gebracht zou worden.

En ja hoor daar werd mijn meisje, duf als een konijn, naar de kamer gebracht. Heerlijk, die glimlach toen ze me zag! Toen ze weer een beetje bij kennis kwam vroeg ze me om te kijken of het 2 extra stomazakjes erbij waren. Gelukkig kon ik zeggen dat de omleidingen intern waren aangelegd want er was niets anders te zien dan 2 pleisters. (Onvoorstelbaar knap de techniek vandaag de dag) Wat een opluchting. Geen extra zakjes!

De chirurg vertelde ons dat alles, ondanks alle interne problemen bij haar, prima verlopen was. Dat hij gelijk had bleek wel uit het feit dat ik nog nooit zoveel vocht had gezien en verwijderd in zo'n korte tijd.
Kortom, even weer een heftige tijd maar met een, voor nu, goede afloop. Nu weer de bacterie bestrijden. We gaan er voor!!

En oh ja, onvoorstelbaar hoeveel kaarten, mailtjes en reacties mijn meisje heeft ontvangen van jullie! Hartverwarmend. Ze geniet er enorm van.

Beste bloggers, ik hoop dat ik vanaf nu weer positieve berichten kan laten horen want één ding is zeker. Mijn meisje vecht er hard voor ondanks alle tegenslagen.

Lieve bloggroetjes,

Robbert

Zwijmelen met zwaailicht 263

Het wordt helaas geen zwijmelen vandaag!

Marja is afgelopen dinsdag met een ambulance en zwaailichten (weer) naar het ziekenhuis gebracht.
En weer een zware longontsteking. Ze was er zo slecht aan toe dat ze niet eens meer op haar benen kon staan.

Maandag was ze al niet 100%. Na veel dutjes overdag, s-avonds om half 12 naar bed. De volgende ochtend 8 uur kwam ze na achtenhalf (!!!) uur slapen uit bed. Ik bleef nog een half uurtje liggen en dacht "eindelijk een goede nacht". Toen ik daarna de woonkamer in kwam stond haar computer niet aan en lag ze op de bank te slapen. Dat klopte niet, maar alla, ze was zoveel slaap tekort gekomen de afgelopen tijd.

Om 12.00 uur ben ik de tuin in gegaan om blad uit de vijver te halen. (Leve de beuken) Na 30 minuten weer naar binnen om te zien hoe het met mijn meisje was. Ze werd wakker, keek me aan en zei "Wie ben jij?" "Meisje, ik ben het, Robbert" Een wazige blik. "Ik ben het, je man" . "Oh ja" was haar reactie.

Direct de huisarts gebeld die langs kwam en zich rot schrok. "Ze moet naar het ziekenhuis" was haar reactie tegen mij nog vóór ze een onderzoek had gedaan.
Maar ja, overtuig Marja maar eens! Tijdens het luisteren naar de longen moesten de dokter en ik haar vasthouden om rechtop te blijven. Het woord ziekenhuis viel en een enorme brok emotie kwam los!
Ze brak en besefte dat het nodig was, maar wat een verdriet! Voor de 3e keer in een paar maanden.
Zo gehoopt dat het beter zou gaan. Maar nee, weer opname in het ziekenhuis.
Ik geef eerlijk toe dat ook ik het even niet droog hield toen ze in de ziekenwagen werd getild.

Vandaag, na veel (pijnlijke)  behandelingen en onderzoeken de afgelopen dagen, gaat het eindelijk een klein beetje beter met haar. De artsen hebben een bacterie in haar longen ontdekt dat eigenlijk in de nieren of darmen (!) thuis hoort. Het is te bestrijden dus dat is het goede nieuws. Nu volgen de onderzoeken hoe het mogelijk is dat deze bacterie in haar longen is gekomen. Men staat voor alsnog voor een raadsel.

Weer een heel klein beetje kleur op haar wangen. Wat was ik blij om dat te zien!

Zoals de vorige keren zal ik jullie op de hoogte houden.

Heel veel lieve groeten van mijn meisje en mij.

Robbert.

P.S.,
Marja had al een ZOZ klaargezet en een beroep voor op zondag maar het is mij nog niet gelukt om die op tijd te publiceren. Sorry schat!

Hier is hij alsnog:

Extra informatie over de kopfoto van mijn blog.

Dankzij Ferrara ben ik nu een stuk wijzer geworden over de geschiedenis van dit stukje Nederland.
Zij schreef het volgende:

Misschien vind je dit leuk en anders gooi je hem maar weg. Dit is een deel van je kopfoto, gemaakt in 2010 met sneeuw. Je hebt die foto waarschijnlijk van internet geplukt. Het is onmiskenbaar de Ronde-O-laan in het Heilooerbos dat tussen Alkmaar en Heiloo ligt. Elk jaargetijde is het daar genieten. De laan is lang en kaarsrecht vanaf het landhuis aan het begin kijk je met mooi en helder weer naar de duinen in Egmond aan Zee. 


Ik stuur je een linkje van het landgoed.
http://bijzondernederland.blogspot.nl/2009/01/landgoed-nijenburg-heiloo.html
Hopen dat het werkt.
En ja hoor .... het werkt.

De zeesleperkapitein


Als ventje wist hij al wat hij later wou zijn
Een rasechte zeesleperkap’tein
Zo’n joekel op sleeptouw
Zo trots als een pauw
En dat op zijn eigen privédomein